هدف: هدف این پژوهش، بررسی مقایسه ای کیفیت زندگی مادران کودکان کم توان ذهنی و مادران کودکان عادی بود. روش بررسی: پژوهش حاضر از نوع علی- مقایسه ای بود. نمونه این پژوهش متشکل از 50 نفر از مادران دارای کودک کم توان ذهنی و 50 نفر از مادران دارای کودک عادی در شهرستان بابل بودند که به صورت تصادفی انتخاب شدند. ابزار به کار رفته، نسخه ایرانی مقیاس کیفیت زندگی و آزمون هوش ریون (فرم بزرگسال) بود. جهت تجزیه تحلیل داده ها، از آمار توصیفی و آزمون تحلیل واریانس یک طرفه استفاده شد.یافته ها: نتایج پژوهش نشان می دهند که بین میانگین کیفیت زندگی مادران دارای کودکان عادی و میانگین کیفیت زندگی مادران دارای کودکان عادی تفاوت معناداری وجود دارد (p=0.005)، به این صورت که از نظر ابعاد کیفیت زندگی یعنی سلامت جسمانی (p=0.016)، سلامت روانشناختی (p=0.001)، روابط اجتماعی (p=0.04)، محیط زندگی (p=0.031) تفاوت معناداری به دست آمد.نتیجه گیری: لازم است کارشناسان و مسوولان خدمات بهداشتی و درمانی در زمینه کیفیت زندگی مادران دارای کودکان کم توان ذهنی به ویژه در حیطه سلامت روانشناختی بیشتر توجه کنند.

هدف: این پژوهش به منظور بررسی رابطه بهزیستی شخصی کودکان کم توان ذهنی و مادران آنها اجرا شده است.روش: برای رسیدن به اهداف و آزمون فرضیه های مربوط، از میان کودکان کم توان ذهنی در شمال شهر تهران در جایگاه حوزه ای جغرافیایی با امکانات اقتصادی نسبتا گسترده تر و شهر همدان به مثابه شهری متوسط و دورتر از مرکز شهر، یک نمونه 356 نفری انتخاب شدند که از این تعداد نمونه، 43.8 درصد نمونه از شهر همدان و 56.2 درصد نمونه از شمال تهران از طریق روش نمونه گیری تصادفی در شمال تهران و همه اعضای جامعه در همدان انتخاب شدند و داده ها از طریق پرسشنامه های نشانگر بهزیستی شخصی - مقیاس بزرگسالان (PWI-A) و نشانگر بهزیستی شخصی- مقیاس نارسایی های شناختی (PWI-ID) جمع آوری شدند.یافته ها: نتایج به دست آمده بر حسب توزیع t نشان داده است که بین بهزیستی شخصی کودکان کم توان ذهنی در دو جنس دختر و پسر، تفاوت معناداری وجود ندارد، اما بین نمرات بهزیستی شخصی کودکان کم توان ذهنی در شهر همدان به گونه ای معنادار، بیشتر از همتایان آنها در شمال تهران است. نتایج همچنین نشان دادند که بهزیستی شخصی مادران در دو شهر همدان و تهران نیز یکسان هستند. با این حال، محاسبه ضریب همبستگی پیرسون، حاکی از وجود رابطه ای مستقیم بین بهزیستی شخصی مادران و کودکان آنها بود؛ به این معنا که با افزایش بهزیستی شخصی در مادران، این شاخص در کودکان کم توان ذهنی آنها نیز افزایش خواهد یافت. این یافته با آنچه در پژوهش های مشابه در دیگر کشورها به دست آمده، یکسان است.نتیجه گیری: بهزیستی شخصی مادران با بهزیستی شخصی کودکان کم توان ذهنی ارتباط دارد، اما بهزیستی شخصی کودکان کم توان ذهنی پسر و دختر متفاوت نیست.

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی واقعیت درمانی بر خودکارآمدی و شادکامی مادران کودکان کم توان ذهنی انجام شد. طرح پژوهش، از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری را مادران کودکان کم توان ذهنی شهر اصفهان تشکیل دادند. 30 مادر با روش نمونه گیری در دسترس از مدارس کم توان ذهنی انتخاب و با روش تصادفی در یک گروه آزمایش و یک کنترل 15 نفری جایگزین شدند. گروه آزمایش در 10 جلسه آموزش واقعیت درمانی شرکت کردند در حالی که گروه کنترل در این جلسات شرکت نکرد. آزمودنی ها با استفاده از پرسشنامه خودکارآمدی شرر و همکاران و پرسشنامه شادکامی آکسفورد مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس مختلط تحلیل شدند. نتایج نشان داد که گروه آزمایش و کنترل در متغیرهای خودکارآمدی و شادکامی در مرحله پس آزمون تفاوت معناداری داشتند و این تفاوت در مرحله پیگیری هم تداوم داشت (001/0P<). بنابراین، واقعیت درمانی سبب بهبود خودکارآمدی و شادکامی آزمودنی ها شد. پس، برنامه ریزی برای آموزش چنین برنامه هایی مانند آموزش واقعیت درمانی نقش مهمی در ارتقای خودکارآمدی و شادکامی مادران کودکان کم توان ذهنی دارد.

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش فرزندپروری مثبت بر استرس فرزندپروری مادران کودکان کم توان ذهنی اجرا شد. با استفاده از روش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل مادران 30 کودک کم توان ذهنی دختر که در مقطع پیش دبستانی، اول و دوم ابتدایی مدارس استثنایی شهر تهران مشغول به تحصیل بودند، به صورت در دسترس از دو مدرسه انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش به مدت 8 جلسه تحت آموزش برنامه گروهی فرزندپروری مثبت قرارگرفتند و شرکت کنندگان به وسیله مقیاس استرس فرزندپروری آبیدین در دو مرحله (قبل از مداخله و بعد از مداخله) مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان دادند که اجرای برنامه آموزشی منجر به کاهش معنادار استرس فرزندپروری مادران گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است. با توجه به نتیجه به دست آمده پیشنهاد می شود درمانگران با انجام این مداخلات، گام موثری در جهت کاهش استرس مادران کودکان کم توان ذهنی بردارند.

مقدمه: مادران کودکان کم توان ذهنی دارای مشکلات روانشناختی بسیاری هستند و آموزش بهزیستی روانشناختی یکی از روش های آموزشی نسبتا جدید برای بهبود ویژگی های روانشناختی است. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر آموزش بهزیستی روانشناختی بر تحمل آشفتگی، سرگردانی ذهنی و افسردگی مادران کودکان کم توان ذهنی انجام شد. روش کار: این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش مادران دانش آموزان کم توان ذهنی منطقه 15 شهر تهران در سال تحصیلی 99-1398 بودند که 30 مادر پس از بررسی ملاک های ورود به مطالعه با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و با روش تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل (15 مادر در هر گروه) تقسیم شدند. گروه آزمایش 10 جلسه 90 دقیقه ای (هفته ای دو جلسه) با روش بهزیستی روانشناختی آموزش دید و گروه کنترل آموزشی دریافت نکرد. داده ها با مقیاس تحمل آشفتگی Simons and Gaher و پرسشنامه های سرگردانی ذهنی Merazek و همکاران و افسردگی Beck و همکاران جمع آوری و با روش های خی دو، تی مستقل و تحلیل کوواریانس چندمتغیری در نرم افزار SPSS نسخه 19 تحلیل شدند. یافته ها: یافته ها نشان داد که گروه های آزمایش و کنترل در مرحله پیش آزمون از نظر تحمل آشفتگی، سرگردانی ذهنی و افسردگی تفاوت معنی داری نداشتند (05/0P>)، اما گروه ها در مرحله پس آزمون از نظر هر سه متغیر تفاوت معنی داری داشتند (05/0P<). به عبارت دیگر، آموزش بهزیستی روانشناختی باعث افزایش تحمل آشفتگی و کاهش سرگردانی ذهنی و افسردگی مادران کودکان کم توان ذهنی شد (001/0P<). نتیجه گیری: با توجه به تاثیر آموزش بهزیستی روانشناختی در بهبود ویژگی های روانشناختی در مادران کودکان کم توان ذهنی توصیه می شود که درمانگران و متخصصان سلامت از روش آموزش بهزیستی روانشناختی برای افزایش تحمل آشفتگی و کاهش سرگردانی ذهنی و افسردگی استفاده کنند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه مراقبت از کودکان کم توان ذهنی بار و مسئولیت سنگینی بر دوش افراد خانواده، به ویژه مادر قرار می دهد و سبب اختلال در سلامت عمومی وی می شود؛ بنابراین مطالعه حاضر با هدف تعیین هم بستگی سلامت معنوی و سلامت عمومی مادران کودکان کم توان ذهنی در شهر همدان انجام شده است. روش کار مطالعه توصیفی-مقطعی حاضر از نوع هم بستگی است که به بررسی 165 نفر از مادران کودکان ناتوان ذهنی، در مدارس استثنائی شهر همدان در بهار 1396 به صورت نمونه گیری دردسترس انجام شد. جمع آوری داده ها به کمک پرسشنامه های سلامت عمومی (GHQ-28)، سلامت معنوی SWB (Spiritual Well Being) و اطلاعات دموگرافیک که مادران تکمیل کردند، صورت گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها نیز با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 23 و آزمون های آماری توصیفی و هم بستگی انجام شد. یافته ها براساس نتایج مطالعه حاضر، میانگین سن مادران 6/3 ± 37/3 بود. از نظر جنسیت کودکان کم توان ذهنی 52/7 درصد آنها پسر و 47/3 درصد دختر بودند. براساس این پژوهش، 7/3 درصد مادران اختلالات شدید سلامتی را گزارش کردند، همچنین سطح سلامت معنوی بیشتر مادران (63 درصد) در سطح متوسط است. حیطه های سلامت معنوی و اختلالات سلامت عمومی نیز رابطه معکوس معنی داری دارند (0/05